บทที่ 3 ยาคุมกำเนิด

แคมป์กระชากแขนเธออย่างแรง แล้วเหวี่ยงร่างของเธอลงบนเตียงอย่างไม่ปรานีปราศรัย

พันดาวรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่บริเวณท้องน้อยทันที เธอรีบพลิกตัวดิ้นหนีด้วยความหวาดกลัว

นิ้วเรียวยาวที่เห็นข้อกระดูกอย่างชัดเจนบีบจับปลายคางของพันดาวไว้อย่างแน่น

นัยน์ตาคมเจ้าชู้นั้นฉายแววเมามายปนโทสะขณะที่ก้มลงมองเธออยู่

"ไม่ใช่อะไร?" สายตาอันคมกริบของแคมป์ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจเธอ

ท่าทีของเขาเย็นชาลงเรื่อย ๆ "หลังจากที่เธอทำเรื่องพรรค์นั้นลงไป เธอคิดว่าฉันจะยังเชื่อเธออยู่อีกเหรอ?"

สายตาของแคมป์เลื่อนไล้ไปตามต้นขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายผ้าของพันดาว

มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างชั่วร้าย ก่อนจะปลดเข็มขัดออกแล้วโถมกายเข้าหาเธอ

"แต่งตัวแบบนี้ ไม่ใช่ว่าอยากโดนหรอกเหรอ? เดี๋ยวฉันจะสนองให้!"

แคมป์กระชากชุดนอนของเธอออกอย่างแรง เผยให้เห็นทรวงอกขาวนวลทั้งสองข้างปรากฏต่อสายตาเขาอย่างเต็ม ๆ

เมื่อไร้บราเซียร์ห่อหุ้มไว้ ปทุมถันคู่งามของพันดาวก็ยังคงตั้งชูอยู่อย่างนั้น อวดให้เห็นเม็ดบัวสีแดงระเรื่อที่ยอดอกทั้งสองข้าง

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของพันดาว มือทั้งสองข้างของเขาตะปบเข้าไปที่หน้าอกอันไวต่อความรู้สึกของเธออย่างดุเดือด

บีบขยำอย่างรุนแรงโดยไร้ความเมตตาปรานี "อ๊า... อย่าทำแบบนี้!! ...อื้อ... ทรมาน... ไม่นะ! ...ขอร้องล่ะ!" พันดาวกรีดร้องลั่นออกมา

"ไม่เหรอ?" มือของแคมป์ละออกจากหน้าอกของเธอ ค่อย ๆ เลื่อนลงไปยังต้นขา ลูบไล้บริเวณจุดซ่อนเร้นผ่านกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว

ซึ่งตอนนี้เปียกชื้นเป็นวงกว้าง "เปียกขนาดนี้แล้ว ยังจะบอกว่าไม่เอาอีกเหรอ? ร่านจริง ๆ !"

เขากระชากกางเกงชั้นในของพันดาวจนขาดวิ่น ตอนนี้เธอนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจ

ขาเรียวสวยหุบเข้าหากันแน่น แต่เนินเนื้อสาวที่มีไรขนสีดำปกคลุมกลับเผยต่อสายตาเขาอย่างชัดเจน

แคมป์จ่อส่วนหัวที่แข็งขึงเข้าที่ร่องสวาทของพันดาว แล้วกดสะโพกลงอย่างหนักหน่วง แทรกกายแกร่งเข้าไปในตัวเธอทันที

พันดาวรู้สึกเจ็บปวดราวกับร่างกายจะแหลกสลาย "ไม่นะ! ...ได้โปรด! ...ขอร้อง... อย่า!! ...อ๊า! ...เจ็บ... ไม่... ไม่เอานะ!".."

แคมป์เปรียบเสมือนสัตว์ป่าที่กำลังติดสัด เขากดร่างพันดาวไว้กับเตียงและย่ำยีเธออย่างป่าเถื่อน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ธารอุ่นร้อนก็ถูกฉีดพ่นออกมาจนหมดสิ้น

หลังจากได้ระบายความใคร่ แคมป์ก็ลุกไปทำความสะอาดร่างกายแล้วผล็อยหลับไป โดยไม่สนใจพันดาวที่บอบช้ำทั้งร่างกาย และจิตใจเลยแม้แต่น้อย เธอทำได้เพียงลากขาที่หนักอึ้งไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อพันดาวลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าแคมป์แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขานั่งอยู่บนโซฟาอย่างสงบ

ในมือถือยาคุมกำเนิด สีหน้าทะมึนทึง สายตาดุดันจ้องมองพันดาวอย่างเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดและดูถูก

"กินยานี่ซะเดี๋ยวนี้ นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว!" พันดาวยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ในใจรู้สึกปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด

เธอจะกินยาคุมไม่ได้ เพราะตอนนี้เธอตั้งท้องอยู่ ขืนกินเข้าไปลูกในท้องจะเป็นอันตราย!

แววตาของเธอฉายแววเว้าวอน เมื่อแคมป์เห็นพันดาวไม่ยอมขยับ จึงขึ้นเสียงดังขึ้นด้วยความรังเกียจ "รีบกินสิ! เธอไม่มีสิทธิ์มาอุ้มท้องลูกของฉัน!"

พันดาวยกมือขึ้นกุมบริเวณหน้าอก สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นซ่านไปทั่ว

เธอเคยคิดว่าลูกจะเป็นโซ่ทองคล้องใจระหว่างเขาและเธอ แต่กลายเป็นว่าเธอคิดตื้นเขินเกินไป

เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าพอที่จะบอกผู้ชายคนนี้ด้วยซ้ำ ว่าตอนนี้เธอกำลังอุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอยู่แล้ว

"ได้ค่ะ ฉันจะกิน!" เธอก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกต่ำต้อยแต่แน่วแน่ ตัดสินใจแกล้งทำเป็นกินยา เธอซ่อนเม็ดยาไว้ใต้โคนลิ้นแล้วดื่มน้ำตามเข้าไป

แคมป์จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเธออย่างไม่วางตา กลัวว่าเธอจะงัดเอากลอุบายอะไรขึ้นมาอีก

พันดาวรู้สึกร้อนตัว กลัวว่าแคมป์จะจับได้ แต่โชคดีที่โทรศัพท์ของแคมป์ดังขึ้นกะทันหัน เขารับสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ปลายสายเป็นเสียงของรินรดีที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง "แคมป์... ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไง มาลินี... เธอฆ่าตัวตาย!"